Ik ben Edwin Westland, beter bekend als Stadionautist.
Wat begon met een bezoek aan een stadion groeide uit tot een fascinatie voor voetbalplekken en de verhalen die er verborgen liggen. Niet alleen de grote stadions trekken mijn aandacht, maar juist ook de vergeten sportparken, houten tribunes, dichtgetimmerde loketten en verloren velden waar het gras langzaam bezit neemt van wat ooit een voetbalclub was.
Voor mij gaat groundhoppen niet om aantallen. Het gaat om ontdekken. Om ergens afslaan omdat er een lichtmast boven de bomen uitsteekt. Om een beheerder die nog altijd voor een verlaten stadion zorgt. Om een vergeeld reclamebord, een verweerde toegangspoort of een keukendoekje dat hangt te drogen onder een tribune.
Ik houd van voetbal zoals het ooit was, maar misschien nog wel meer van de plekken waar de sporen daarvan nog zichtbaar zijn.
Onder de naam Stadionautist schrijf en fotografeer ik over stadioncultuur, groundhopping, lost grounds en de mensen die deze plekken betekenis geven. Daarbij reis ik door Nederland en ver daarbuiten, altijd op zoek naar verhalen die zich niet laten vangen in uitslagen, ranglijsten of statistieken.
Naast Stadionautist ben ik als sportfotograaf actief via Edjestheater, waar ik amateurvoetbal en sportevenementen in Friesland vastleg.
De naam Stadionautist werd in 2012 voor het eerst gebruikt door Sjoerd Mossou in een column. Op 29 juni 2017 gaf hij mij toestemming om deze naam te gebruiken.
