Bezocht datum
Stade du Fiestaux - Het stadion dat een schoolplein leek
Sommige stadions vind je niet. Die moet je zoeken.
Stade du Fiestaux was zo'n plek. Jaren geleden zag ik ergens op sociale media een paar foto's voorbij komen. Meer had ik eigenlijk niet nodig. Een tribune die langzaam door de tijd werd ingehaald, een naam die nergens een belletje deed rinkelen en een locatie in Charleroi. Dat was genoeg om het stadion aan mijn database toe te voegen. Ooit zou ik hier naartoe gaan.
Dat "ooit" werd uiteindelijk een zonnige dag waarop mijn navigatie mij een woonwijk in stuurde. De huizen stonden dicht op elkaar. Ik keek links, ik keek rechts, maar een stadion zag ik nergens. Pas nadat ik de ingang straal voorbij was gereden, ontdekte ik dat het stadion zich niet aankondigde. Geen grote poort, geen lichtmasten die boven de daken uitstaken. Alleen een smalle toegang tussen twee huizen, meer een oprit dan een stadionentree.
Het voelde alsof ik bij iemand de achtertuin in reed.
Een paar minuten later stond ik midden op het veld. Mijn eerste gedachte was niet eens dat dit een voetbalstadion was. Aan één kant lag een school. Aan de andere kant stond een gebouw dat nog het meest deed denken aan een oude kantine. De tribune was opvallend groot voor een schoolplein, maar ook weer niet indrukwekkend genoeg om direct aan betaald voetbal te denken. Alles leek tussen twee werelden te zijn blijven hangen.
Zoals altijd liep ik mijn rondje. Ik fotografeerde de oprit, de hoofdtribune, de vervaagde muren en de kassa waar al jaren niemand meer een kaartje had gekocht. Hoe langer ik rondliep, hoe meer ik mezelf begon te overtuigen dat dit misschien gewoon een oud gemeentelijk sportveld was dat tegenwoordig vooral door de school werd gebruikt.
In mijn hoofd begon zelfs een club te ontstaan die nooit had bestaan. FC Fiestaux. Een kleine vereniging die op zaterdagmiddag hooguit voor een paar buurtbewoners en bekenden speelde, waarna iedereen weer naar huis ging. Het leek perfect bij deze plek te passen. Soms vult je fantasie de gaten op die de geschiedenis nog niet heeft ingevuld.
Pas jaren later ontdekte ik hoe anders het werkelijk zat. Dit was geen vergeten schoolveld waar ooit een amateurclubje had gevoetbald. Dit was het Stade du Fiestaux, officieel de Plaine de Jeux Eugène Van Walleghem. Hier speelde ooit CS Couillet. Later werd dat RACS Couillet. Er werd gepromoveerd, gedegradeerd, gefuseerd en uiteindelijk verhuisde het eerste elftal naar een groter stadion omdat Fiestaux niet langer voldeed aan de eisen van het nationale voetbal.
Ineens kregen mijn foto's een andere betekenis. Die tribune was niet gebouwd voor gymlessen. Dat loket was geen decorstuk. En dat gras had meer gezien dan een paar schoolvoetbaltoernooien.
Misschien vind ik dat nog wel het mooiste aan dit soort plekken. Een stadion vertelt zijn verhaal niet altijd op het moment dat je er bent. Soms gebeurt dat pas jaren later, wanneer je thuis achter je computer nog eens door je foto's bladert en besluit uit te zoeken waar je eigenlijk hebt rondgelopen.
Toch bleef één gedachte hangen. De school staat er nog steeds. Op mooie dagen zullen kinderen ongetwijfeld over hetzelfde gras rennen waar ooit supporters langs de lijn stonden. Misschien weten ze niet dat hier ooit supporters langs de lijn stonden. Voor hen is die tribune gewoon een oude tribune. En misschien is dat ook precies goed.
En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg.
Sommige stadions verdwijnen onder winkelcentra, parkeerplaatsen of appartementen. Stade du Fiestaux kreeg een vriendelijker einde. Het verloor zijn club, maar niet zijn doel.
Er wordt nog steeds gerend, gelachen en achter een bal aangegaan. Alleen vind je de uitslagen op maandag niet meer terug op pagina 12 van de sportbijlage van de regionale krant.
