SIBRE-Sportzentrum Haarwasen

Zweihundert Prozent

Dit stadion stond niet op de planning.

Drie dagen voor vertrek schoof het weekend een stukje op. De wedstrijd waar we eigenlijk naartoe zouden gaan, verhuisde van vrijdag naar zaterdag en ineens ontstond er ruimte. Het werd TSV Steinbach Haiger, op een vrijdagavond, in het SIBRE-Sportzentrum Haarwasen. Een stadion dat niet echt op mijn lijstje stond. Een club die ik niet kende. Een avond zonder verwachtingen.

Dat bleek precies genoeg.

Bij de kassa stonden we ruim tien minuten te wachten. Twee loketten, één ticketmachine, twee stromen, en een organisatie die dat probleem nog niet helemaal had opgelost. Maar het raam naast de wachtrij stond open en door dat raam klonk de kleedkamer van de tegenstander. We hoorden de peptalk. We hoorden het crescendo. En toen de massale “YEAH!” naar buiten kwam, deden wij er een schepje bovenop.

“Zweihundert Prozent! Alles ja!”

Met een overdreven accent, alsof we al jaren onderdeel waren van het plan. De rij achter ons haakte aan. Nog een keer. Nog wat harder. Ineens stond niemand meer echt te wachten. We stonden er gewoon een beetje bij, samen. De aftrap hadden we gemist. Het maakte niet uit.

TSV Steinbach Haiger werd opgericht in 1921 en begon als faustbalvereniging, ver weg van het grote voetbal. Vanaf 2008 steeg de club in zes jaar tijd vijf niveaus. Een raket uit het niets, aangedreven door een suikeroom met geld en ambitie. Het stadion op de Haarwasen lag al die tijd te wachten. Eintracht Haiger had er gespeeld, ging in 2003 failliet, en sindsdien bleef het stil. Tot Steinbach er introk en het liet verbouwen.

Het resultaat is een stadion dat nog niet helemaal af is, maar wel weet wat het wil worden. De hoofdtribune staat er stevig bij. De korte zijden hebben identieke tribunes en tegenover de hoofdtribune ligt een kale vlakte die wacht op wat er nog moet komen. Het half-afgemaakte heeft hier geen treurige bijklank. Het is gewoon eerlijk. Een paar deuren in het hek stonden open. Ik liep het veldniveau op voor wat foto’s. Het kon gewoon.

De wedstrijd begon goed voor Steinbach. Bij rust stond het 2-0. Tijd voor een biertje op het supportersplein, Braadwurst mit Pommes, en een mislukte poging om de VIP-ruimte binnen te komen. Een dame met het gezicht van iemand die haar werk serieus neemt, hield ons tegen. We accepteerden het en gingen terug naar de tribune.

In de tweede helft kantelde de wedstrijd. SV Sandhausen schoof naar voren, speelde vrijer, overtuigender. En ergens onderweg schoof onze sympathie mee. Misschien omdat zij meer geluid maakten. Misschien omdat ze achterstonden. Misschien omdat het zo’n avond was. We bewogen mee. Van zitplaats naar staanplek. Dichter op het veld. Dichter bij het uitvak.

Daar veranderde het licht.

Waar het stadion rustig oogde, stond het uitvak continu in brand. Fakkels, rook, rood licht onder het dak. En steeds weer die omroepstem die vriendelijk maar dringend verzocht om daarmee te stoppen. Een verzoek dat even vaak werd herhaald als genegeerd. Tegen de tijd dat de 2-3 viel, stonden we er bijna tussenin.

Na het laatste fluitsignaal kwamen de spelers naar hun supporters. Applaus, gezang, een moment dat bleef hangen. Wij riepen nog één keer wat eerder die avond begonnen was.

“Zweihundert Prozent, alles ja!”

Er werden telefoonnummers uitgewisseld. Er kwam een uitnodiging voor een volgend groundhopweekend, dit keer bij sv Sandhausen. Van een wedstrijd die we toevallig bezochten naar een afspraak voor de toekomst.

Er bleef nog één ding over.

Via de tribune glipten we alsnog de VIP-ruimte in. Bestellen lukte. Drinken ook. Betalen bleek niet nodig, wat op dat moment vooral als een meevaller voelde. Tot we werden ontdekt.

Dezelfde vrouw.
Dezelfde blik.

Er volgde overleg. Serieus overleg. Uiteindelijk kregen we vijf minuten. Niet meer. Genoeg om het glas leeg te drinken en weer te vertrekken.

Jammer? Een beetje.
Vriendelijk? Nee.
Paste het bij de avond? Volledig.

Alsof je ergens binnenstapt waar je eigenlijk niet had hoeven zijn, maar toch welkom bent.