Voetbal in een deprimerende omgeving...
Een uitwedstrijd in een deprimerende omgeving, waar moet worden gespeeld op een trainingsveld, onder toeziend oog van een waterig zonnetje en een handvol toeschouwers...
Zelden ben ik bij een club geweest waar ik mij, met alle respect, niet thuis voelde. Diep weggestopt aan de rand van de stad, waar flats die zeer modieus ogen in het voormalig Oostblok maar hier voor een deel de wijk bepalen omdat een rangeerterrein de wijk aan de andere kant afsluit. Slechts een paar parkeerplekken, maar de toegang wordt door een groot hek geblokkeerd waardoor veel auto's aan de rand van de weg in de blubber staan. Vanaf deze plek moet worden omgelopen naar de officiële ingang.
Entree liefst € 5,- (we hebben het over de 1ste klasse!), voor een programmaboekje wordt zonder blikken of blozen € 1,- extra gevraagd. Opnieuw omlopen. Dankzij het vele hemelwater van de afgelopen weken is het hoofdveld onbespeelbaar en moet worden uitgeweken naar een trainingsveld. Daar sta je dan, aan de rand van het veld. Het is koud, geen zitplaatsen, geen beschutting en elke vijf minuten raast een trein vlak langs het veld.
Het zicht is troosteloos, bijna zielig en aandoenlijk. De thuisclub is (een van de) koploper(s), het zou zomaar kunnen dat deze naargeestige omgeving volgend seizoen hoofdklassevoetbal biedt. Inmiddels is het hek bij de parkeerplaats opengezet zodat een handvol toeschouwers (terecht!) gratis de wedstrijd kan bekijken. Of biedt het een vluchtweg, een ontsnapping uit deze nachtmerrie?
Natuurlijk is deze plek niet inspirerend. Je vraagt je zelfs af of het wel verstandig is, een spoorlijn langs deze plek. De duisternis valt eind november snel in. De stadionverlichting blijft echter uit en de moed zakt in de schoenen. Weer passeert een trein...
Ruim een uur na de wedstrijd ben ik thuis. Met een touw op schoot bekijk ik de foto's van vanmiddag. Slechts een paar foto's houd ik over, beter dan dit wordt het niet. En ik..? Ik heb gelukkig het nummer van Korrelatie gevonden...
Stadionautist kijkt naar het voetbal zoals het echt is: rommelig, ontroerend, absurd. En precies daarom de moeite waard.