Sport is emotie.
Dat wordt vaak gezegd. Soms bijna achteloos. Tot je op een zaterdagmiddag langs een voetbalveld staat tijdens de nacompetitie.
De play-offs zijn het toetje van een lang seizoen. Voor sommige clubs de laatste kans op promotie. Voor andere de strijd om lijfsbehoud. Negentig minuten waarin een heel seizoen alsnog kan slagen of mislukken.
Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij de finale tussen VEV ’67 en SF Deinum. Een wedstrijd om een plek in de derde klasse. Met nog een kwartier te spelen stond vierdeklasser SF Deinum met 0-2 voor. De wedstrijd leek gespeeld.
Achter mij hoorde ik een vader tegen zijn jonge zoon zeggen:
"Over een paar jaar mag jij Derde Klasse voetballen."
Het was zo'n opmerking die je direct gelooft. De stand op het scorebord gaf hem gelijk. De spelers van Deinum waren onderweg naar een prachtige promotie. De supporters zagen het al gebeuren.
Maar voetbal trekt zich weinig aan van logica.
In de slotfase kantelde alles. VEV ’67 maakte de aansluitingstreffer. Daarna de gelijkmaker. En diep in blessuretijd volgde zelfs de 3-2.
Waar een kwartier eerder promotie binnen handbereik leek, bleef SF Deinum achter met ongeloof. Aan de andere kant veranderde spanning in pure euforie. Spelers vlogen het publiek in. Supporters vierden lijfsbehoud alsof er een kampioenschap was gewonnen.
De foto's vangen de emoties die zich in een kwartier tijd aan beide kanten van het veld afspeelden. Van de vreugde bij de 0-1 en 0-2 van SF Deinum, naar de ontlading van VEV ’67 na het laatste fluitsignaal.
En ergens moest ik nog denken aan die vader en zijn zoon. Want dat is misschien wel de mooiste les van sport: je kunt denken dat het verhaal al geschreven is. Tot er ineens een nieuwe bladzijde wordt omgeslagen.
Stadionautist kijkt naar het voetbal zoals het echt is: rommelig, ontroerend, absurd. En precies daarom de moeite waard.
