Bezocht datum
Om de hoek van BC Place ligt Rogers Arena, of zoals het destijds heette: General Motors Place. Omdat mijn reisgenoot wel wat heeft met ijshockey, en we zijn er nu toch, besloten we ook een deurtje verder te kijken. Ook dit stadion speelde een cruciale rol tijdens de Winterspelen van 2010. Tijdens die Spelen droeg het de tijdelijke naam Canada Hockey Place, omdat IOC-regels verbieden dat olympische venues naar commerciële sponsors worden vernoemd.
“Er staat altijd wel een deur open”, een gezegde dat ik vaker gebruik. Deze keer was het de deur van de fanshop van de Vancouver Canucks die uitnodigend openstond. Bij de vraag of we even binnen mochten kijken, staarden we in twee glunderende ogen. De verkoopster bleek zelf ook een groundhopper.
“Jullie willen het stadion zien?” vroeg ze met een brede grijns. We hoefden haar niet te overtuigen. Met één beweging schoof ze een gordijn opzij en ging letterlijk de hemelpoort open. We liepen de spelersgang in, onze voetstappen echoënd op dezelfde vloer waar jaren eerder olympische grootheden hun schaatsen aanspanden.
Het was hier, in februari 2010, dat het ijshockeytoernooi zijn hoogtepunt bereikte. Het stadion, dat normaal plaats biedt aan 18.810 toeschouwers, werd speciaal aangepast voor de Spelen. Alle reclame-uitingen verdwenen, stoelen maakten plaats voor persposities, en voor het eerst in de olympische geschiedenis werd er gespeeld op een ijsbaan met NHL-afmetingen. Smaller dan de internationale standaard en daarmee sneller en fysieker. Die keuze leidde tot discussie vooral bij Europese landen die vreesden dat Noord-Amerikaanse spelers hiermee een voordeel kregen.
Met zichtbare trots vertelde de verkoopster over de finale van 28 februari 2010. Canada tegen de Verenigde Staten. Met 17.748 toeschouwers op de tribunes is dit tot op de dag van vandaag de best bezochte olympische ijshockeyfinale ooit.
“Je had erbij moeten zijn,” zei ze dromerig. “De spanning was om te snijden. Het hele land stond stil.”
En wat een finale was het. Jonathan Toews en Corey Perry brachten Canada op voorsprong, maar met nog 25 seconden op de klok maakte Zach Parise gelijk voor de Verenigde Staten. Verlenging. Sudden death. Zeven minuten en veertig seconden later gebeurde het: Sidney Crosby scoorde op aangeven van Jarome Iginla. Canada ontplofte. In Canada alleen al keken 26,5 miljoen mensen naar (een deel van) de wedstrijd. Ongeveer tweederde van het land zag Crosby scoren. Het werd de best bekeken televisie-uitzending in de Canadese geschiedenis.
Je hoeft geen Canadees te zijn om te voelen wat dat deed. Het ijs bewaart dat soort momenten. Zelfs zonder publiek. Zelfs zonder licht.
De arena was niet alleen het toneel van het mannenhockey. Ook de vrouwen speelden hier hun finale. Canada versloeg de Verenigde Staten met 2–0. Wat volgde was een beroemd, of berucht, tafereel: Canadese speelsters die na afloop terugkeerden op het ijs met bier en champagne. Een spontaan overwinningsritueel dat tot op de dag van vandaag voortleeft in olympische folklore.
We liepen langs lege tribunes, maar je kon de spanning er nog moeiteloos tussen voelen hangen. Deze arena is gebouwd voor geluid. Voor snelheid. Voor botsingen. Voor sport die je niet alleen ziet, maar voelt, ergens tussen borstbeen en ribbenkast. We bleven staan bij een foto aan de muur: Canadese spelers in extase, Amerikaanse teleurstelling, een ijsvloer die volledig uit zijn voegen barst van emotie.
“Dit,” zei ze, wijzend naar de foto, “was het moment waarop Canada écht gastheer werd van zijn eigen Spelen. Voor het eerst won Canada olympisch goud in een officiële sport op eigen bodem.”
Toen we weer buiten stonden voelde Vancouver anders. Alsof de stad een laag dieper was gegaan. Alsof ik iets had gezien dat niet voor toeristen bedoeld was. Vancouver bleek een perfect begin van onze roadtrip. En Rogers Arena? Dat was de plek waar een hele natie zijn adem inhield, en daarna collectief losliet.
Stop 1: BC Place Stadium
Stop 3: Olympic Oval Richmond
(Foto's met Grok van iets meer kleur voorzien)
