Bezocht datum
Sommige stadions hoef je niet te zoeken. Ze staan er al voordat je weet dat je onderweg bent. BC Place was zo gevonden. Logisch ook, want het domineert het straatbeeld met zijn karakteristieke koepeldak, een enorme witte ballon die boven Downtown Vancouver lijkt te zweven.
Met een hotel aan het strand van de West End, naast het begin van Stanley Park, begon de eerste vakantiedag met een jetlagrun. Opvallend genoeg was ik niet de enige die op deze vroege zondagmorgen, het was amper zes uur, een paar kilometer langs de kust wilde lopen. Elke tegenligger groette alsof we elkaar al jaren kenden op dit stukje wereld. Het zegt iets over de Vancouverite. Geen haast, geen wantrouwen. Vancouver lijkt te zeggen: je bent er al, doe rustig.
Een paar uur later fietste ik via Stanley Park, afslag Waterfront, richting Downtown. En daar stond het. Het stadion waar op 12 februari 2010 geschiedenis werd geschreven. Voor het eerst in de olympische historie vond een openingsceremonie binnenshuis plaats. Mogelijk gemaakt door dat imposante, opblaasbare koepeldak, het grootste luchtgedragen stadiondak van Noord-Amerika.
Op die regenachtige februariavond zaten 61.600 toeschouwers binnen. Ze zagen een snowboarder door de olympische ringen vliegen, projecties die het Canadese landschap over dak en tribunes lieten golven, en uiteindelijk Wayne Gretzky die de olympische vlam ontstak. Al ging dat niet helemaal vlekkeloos. Eén van de vier armen van de gigantische fakkelinstallatie bleef door een computerstoring steken, waardoor Catriona Le May Doan met haar brandende fakkel zichtbaar stond te wachten. Een pijnlijk detail, midden in een verder perfect geregisseerd spektakel.
Het zou niet de enige schaduw zijn die avond. Enkele uren voor de ceremonie was de Georgische rodelaer Nodar Kumaritashvili om het leven gekomen tijdens een training. De ceremonie werd aan hem opgedragen. Toen het Georgische team het stadion binnenliep, stond het publiek op. In de processie bleef een plek leeg. Stilte, die harder klonk dan applaus.
Even binnenlopen zat er niet in, maar een rondleiding bleek wel mogelijk. Voor twintig Canadese dollar, ongeveer vijftien euro. Met een groep van liefst twee man daalden we af in de ingewanden van het stadion, begeleid door een gids die alles wist over de renovatie van ruim 150 miljoen Canadese dollar die BC Place voorafgaand aan de Spelen had ondergaan.
Voor “soccer”, zoals ze voetbal hier noemen, is het stadion de thuisbasis van de Vancouver Whitecaps. “Football”, wat hier iets totaal anders betekent, wordt er gespeeld door de BC Lions. Beide teams beschikken over een eigen kleedkamer, volledig in clubkleuren. Dat football hier hoger in de pikorde staat is meteen duidelijk. De Lions beschikken over een luxueuze ruimte met loungehoek en alles erop en eraan. De kleedkamer van de Whitecaps is kleiner, strakker, functioneler. Prima, maar onmiskenbaar tweede viool.
Het stadion biedt plaats aan zo’n 60.000 toeschouwers. Voor voetbalwedstrijden worden tussen de eerste en tweede ring grote doeken gehangen, waardoor de capaciteit teruggaat naar ongeveer 25.000. Het maakt het stadion intiemer, zeggen ze. Of realistischer.
Omdat BC Place ook concerten huisvest en incidenteel zelfs honkbal, ligt er kunstgras. Praktisch, multifunctioneel, efficiënt. Maar ergens mis ik altijd de geur van gras, slidings en modder. Al moet ik toegeven: met een gesloten dak was dat laatste hier toch al kansloos.
Tijdens de rondleiding bezochten we ook het olympisch museum in het stadion. De nadruk ligt vanzelfsprekend op die openingsceremonie, maar ook de sluiting krijgt aandacht. Foto’s, kostuums van performers, informatiepanelen, en een replica van een olympische fakkel. Het bracht februari 2010 weer even dichterbij.
Als liefhebber van de Olympische Spelen, ook al bezoek ik meestal voetbalstadions, was dit een bijzonder begin van mijn verblijf in Vancouver. BC Place is meer dan een sportaccommodatie. Het is een monument voor een van de meest succesvolle Winterspelen ooit. Canada won hier uiteindelijk veertien gouden medailles, meer dan welk land dan ook. En het begon allemaal onder dat witte dak, op een regenachtige avond, met een snowboarder die door de ringen vloog.
Stop 2: Rogers Arena
Stop 3: Olympic Oval Richmond
