Bezocht datum
Marxuquera – Onder de schaduw van sinaasappelbomen
Onder de schaduw van sinaasappelbomen ligt een veld, eenzaam en verlaten. Het ademt alsof het ooit iets groots heeft meegemaakt, maar nu vooral probeert niet vergeten te worden. De lijnen zijn vervaagd, het gras is moe en de lichtmasten staan erbij als wachters die hun ploeg al jaren niet meer hebben zien terugkeren.
Aan de rand van het terrein staat een hek. In het gaas gaapt een opening, uitgesleten door tijd, roest en misschien door mensen die net als ik niet goed zijn in buiten blijven. Het gat oogt niet rebels, niet geforceerd. Het lijkt eerder een vorm van overgave. Alsof het hek zelf begrepen heeft dat sommige plekken bezocht willen blijven worden. Een opening voor wie nog wil komen kijken, voor wie nog gelooft dat een vergeten plek ook een verhaal verdient.
Achter dat hek verandert de lucht. Het ruikt naar aarde, naar stilgevallen zaterdagen en naar citrus. De geur van sinaasappel hangt laag boven het veld, als een herinnering die weigert op te trekken. Alsof de bomen rondom hun schaduw gebruiken om dit stukje grond te beschermen tegen volledige vergetelheid.
De dug-outs zijn verweerde schuilplaatsen. Stil. Alsof ze wachten op stemmen die niet meer komen. De bank is koud, het beton gebarsten, en toch zit er iets trouws in de manier waarop alles blijft staan. Alsof het veld weigert toe te geven dat de tijd hier sneller gaat dan elders.
In de verte liggen de bergen, stil en onverstoorbaar. Ze kijken neer op het veld zoals alleen bergen dat kunnen, zonder oordeel, zonder haast. En ergens tussen die stilte, dat oude beton en dat opengewerkte hek voel je dat hier ooit iets leefde. Misschien een jeugdteam dat te hard trainde. Misschien een dorpsderby die niemand zich nog herinnert. Misschien alleen maar een paar jongens die dachten dat dit veld altijd zou blijven.
Nu is het een lost ground.
Een plek die niet meer speelt, maar nog wel spreekt. Waar je niet hoeft te doen alsof er nog iets gebeurt, zolang je maar erkent dat er ooit alles gebeurde. Je kruipt er niet zomaar doorheen. Je gaat er zachter van lopen. Alsof je weet dat sommige velden niet verlaten zijn, maar achtergelaten.
