Je hoort hem eerder dan je hem ziet.
Een echo in de verte, een stem die zich uitstrekt over lege tribunes.
Alsof het stadion zelf wakker wordt.
Hij is er al lang voordat de eerste supporter zijn jas dichtritst.
Lang voordat de pupil zijn veters strikt.
Lang voordat de scheidsrechter zijn fluit test.
De stadionspeaker is de eerste adem van de wedstrijd.
Zijn hokje is rood, hoog, een vuurtoren die niet schijnt maar spreekt.
Een microfoon, een thermoskan, een draaiboek met ezelsoren.
Hij kent de namen van de wisselspelers, de sponsors, de mascotte.
Maar bovenal kent hij het ritme van de middag.
“Welkom op dit sportpark.”
“De opstelling van de thuisploeg.”
“De pupil van de week is….”
Zijn stem is ceremonie.
Geen show, geen spektakel.
Een ritueel.
Soms struikelt hij over een naam.
Soms mist hij een wissel.
Soms is hij even stil.
Maar juist dan hoor je hem het best.
Want de stadionspeaker is geen presentator.
Geen hoofdpersoon.
Hij is begeleiding.
Een fluisterende metgezel.
Een stem die de stilte breekt, maar nooit de aandacht opeist.
En als de wedstrijd voorbij is,
als de tribunes weer leeg zijn,
als de lijnen vervagen in het avondlicht,
dan vouwt hij zijn stem op,
legt haar terug in de tas
en sluit het hokje af.
Tot volgende week.
Stadionautist kijkt naar het voetbal zoals het echt is: rommelig, ontroerend, absurd. En precies daarom de moeite waard.
