Ellenfeldstadion

Heimat seit 1912

In groundhoppen is alles geoorloofd. Maar er wordt niets gesloopt en niets gestolen. Dat is geen excuus. Dat is een regel.

En dus stond ik daar, aan de verkeerde kant van het hek, met nog wat tijd over na Homburg. Het stadion was dicht. Niemand te zien, geen geluid. Alleen de stilte die oude stadions hebben, de stilte van een ruimte die wacht.

Het klimwerk was kort. Niet eens spannend. Een beweging, een stap, een ademhaling. En ineens stond ik binnen. De eerste stap op het beton was genoeg. Staanplaatsen, zo ver je kon kijken. Zwart uitgeslagen treden, wit geroeste leuningen, de ronding van een hoek die ooit tienduizenden mensen naar één punt op het veld vouwde. Geen stoeltjes. Geen nummers. Alleen beton en helling en de logica van een tijd waarin mensen stonden omdat ze nooit anders hadden gedaan.

Het was alsof het stadion zei: Je bent te laat voor de wedstrijd, maar precies op tijd voor mij.

Aan de muur van een keet hing Garfield. Oranje, zelfgenoegzaam, omringd door de woorden ULTRAS, FANS, HOOLIGANS. Ik bleef even staan. Er zijn plekken waar je niet weet of je moet lachen of je mond moet houden. Dit was zo’n plek.

Ik liep verder, richting de tribune. De grote betonnen bak die als een schip op het droge staat. Onder de tribune werd het donkerder. De lucht kouder. Het echoot, zelfs als je stilstaat. Hier hoor je je eigen voetstappen alsof iemand anders ze maakt.

De muren dragen lagen graffiti over elkaar heen, zwart over rood over geel over zwart. Namen, kreten, jaren. Sommige vers, sommige bijna weggeregend. Iedereen die hier ooit iets wilde zeggen, heeft het gezegd. En niemand heeft het uitgewist.

Mensen zijn hier nog steeds. Niet op wedstrijddagen, maar tussendoor. Niet om te kijken, maar om iets achter te laten. Ellenfeld is een plek die weigert te verdwijnen, zelfs als de wereld om hem heen allang is veranderd.

Buiten, aan de rand van het veld, zag ik de hoofdtribune. Rood en geel, met die woorden die je niet hoeft te vertalen om te begrijpen wat ze betekenen: ELLENFELD-STADION — HEIMAT SEIT 1912. Heimat. Niet thuis. Niet huis. Iets ertussenin.

Ik liep de heuvel op, buitenom, waar je het stadion in één keer kunt zien. De volle schaal. De kromming van de staantribunes. De asymmetrie die alleen oude stadions durven te hebben. De Spieser Kurve die als een betonnen reus op stelten staat. Het geheel dat meer weg heeft van een industrieel monument dan van een sportaccommodatie.

Van bovenaf zag het stadion eruit als een dier dat slaapt. Groot, oud, maar nog steeds alert. Een prachtig monster.

En toen liep ik terug, langs het bord. Okerkleurige letters op verweerd baksteen, een verroeste reling ernaast. NOTAUSGANG.

Terug aan de andere kant van het hek stond ik even stil.
Het stadion achter me, de wereld weer gewoon voor me.
Niets kapot. Niets meegenomen.

Alleen dat vreemde gevoel dat je soms hebt bij oude stadions:
dat jij even binnen bent geweest, maar dat zij jou eigenlijk hebben bekeken.