Bezocht datum
Tijdens een roadtrip door het westen van de Verenigde Staten móét je stadions bezoeken. Dat is geen keuze, dat is een innerlijke plicht. Het is buiten het seizoen, dus geen wedstrijden, geen bier op de tribune, geen goals om te onthouden. Maar soms is stilte precies wat een stadion nodig heeft om te spreken.
Het mooie van dit deel van Amerika is dat de tijd zich af en toe verslikt. Liefde, romantiek, nostalgie, weemoed en melancholie liggen er gewoon langs de weg, tussen twee tankstations in. Precies het habitat van Stadionautist. Liever oud met rimpels, verhalen en littekens dan nieuw, groot en zielloos, alsof het gisteren is opgeblazen door een marketingafdeling.
Tussen Las Vegas en Los Angeles deden we de Grand Canyon aan en reden we lange stukken over de beroemde Historic Route 66. Dorpen die het verleden koesteren alsof het een zieke grootvader is. Alsof je elk moment een western binnen kunt wandelen. Op elke straathoek zou John Wayne kunnen opduiken, of Billy the Kid. Je verwacht elk moment Rataplan achter de Daltons aan te zien rennen.
En dan is daar Los Angeles. Een stad die hier eigenlijk niet thuishoort. Geen surfziel, geen flowerpower, geen stoffig Wilde Westen. Alleen grootte, geld en afstand. Voor het eerst was ik in een stad die me op geen enkele manier wist te raken. Geen ziel, maar gebakken lucht, samengehouden door illusie. Beverly Hills met huizen die groot zijn, maar te dicht op elkaar staan om vrij te ademen. Bel Air, uitkijkend op Hollywood, leeft in een fantasiewereld zonder vertier. Hier blijf je binnen. En op de Hollywood Walk of Fame ligt een ster te pronken in een geurcocktail van wiet en urine, tussen zwevers die ooit ook een droom hadden.
Maar Los Angeles heeft één reddingsboei. Het Los Angeles Memorial Coliseum. Het enige stadion op mijn lijst. Het enige wat ik per se wilde zien. Dit was het Olympisch Stadion van 1932 en 1984. De Spelen van 1984 waren de eerste die ik bewust meemaakte. Sport werd daar meer dan een spel. Een jaar eerder had mijn vader mij meegenomen naar het Olympisch Stadion Amsterdam, Ajax tegen Feyenoord, stromende regen, natte jassen en een herinnering die nooit meer opdroogde. De Spelen van ’84 waren van Carl Lewis. Van Edwin Moses, die zelfs onoverwinnelijkheid even liet wankelen. En van dat moment waarop sport ineens groter werd dan jezelf.
En nu sta ik voor dit stadion, het stadion wat mijn liefde voor sport heeft aangewakkerd…. Hoge hekken om het stadion. Renovatie. Verbouwing. Klaarstomen voor de Spelen van 2028. Voor het eerst in de geschiedenis een stadion dat zich voor de derde keer Olympisch mag noemen. Alles dicht. Alles afgesloten. Teleurgesteld dwaalde ik langs het hek, tot ik een bouwvakker via een soort deur naar binnen zag gaan. Het hek viel niet goed dicht. Mijn hart deed dat ook niet. Een kartonnetje tussen het palletje. Een opening. Binnen.
In korte broek en slippers liep ik het bouwterrein op, richting de toegangspoort. Twee bouwvakkers groetten mij alsof ik hier dagelijks kwam. En toen stond ik daar. Alleen. Stil. Met een brok in mijn keel. Hier won Carl Lewis vier keer goud. Hier voelde Edwin Moses even twijfel. Hier hoorde ik tijdens de sluitingsceremonie voor het eerst Lionel Richie. Sport en soulmuziek. Dat stadion had mij opgevoed zonder dat ik het doorhad.
Na tien minuten realiteit. Een opzichter. Verbazing. Vragen. Hoe ik hier was gekomen. Op weg naar de uitgang gaf ik mijn geheim prijs. Bij de security werd ik afgeleverd. De opzichter brandde hen verbaal volledig af. Ik keek naar mijn slippers en glimlachte. Sommige herinneringen mag je op blote voeten maken.
Aan de andere kant van de parkeerplaats staat het kleinere, nieuwe stadion: Banc of California Stadium. Thuisbasis van Los Angeles FC. Nieuw, strak, open sinds 2018. Eerlijk is eerlijk, het heeft iets. Maar het mist ouderdom. Slijtage. Verhalen. Een beveiliger vertelde mij dat het stadion dicht was. Alleen toegankelijk op wedstrijddagen. Waarom hij dan binnen stond terwijl hij ook thuis had kunnen zijn, vroeg ik me af. Als iets dicht is, hoef je het niet te openen om te zeggen dat het dicht is.
Naast de gesloten ingang zat de fanshop. En daar, via de achterdeur…
Precies.
