Bezocht datum
Voetbal tussen mos en hout
Of we een koek of een stuk fruit willen? Even gaan de gedachten terug naar vorig jaar toen we in een Duitse pizzeria een stuk pizza aangeboden kregen van een klant. Ongemakkelijk maar beleefd sloegen we alle vriendelijkheid af. Of alle vriendelijkheid…. Een maatje kwam terug van het toilet en had de vriendelijkheid gemist en hij pakte dankbaar een slice zodat de eerste trek werd weggenomen.
Kaiserslautern is zo’n stad die je niet in één tempo kunt begrijpen. Je hebt er twee hartslagen die naast elkaar bestaan: eentje die bonkt en galmt op de heuvel, eentje die rustig tikt tussen het hout en het mos beneden in het dal.
Boven troont de Fritz-Walter-Stadion, op de Betzenberg. Geen stadion, maar een vesting. Daar waar 1. FC Kaiserslautern zijn geschiedenis in beton heeft gegoten. Wereldkampioenen, kampioenschappen, de beroemde “Betze” sfeer waar tegenstanders hun veters al strakker strikken voordat ze de tunnel uitkomen. Het is groots, het is luid, en eerlijk is eerlijk: het heeft ook iets afstandelijks. Alsof je een kathedraal binnenloopt waar alles al beslist is.
En dan beneden, bijna verlegen verstopt, ligt het Waldstadion am Erbsenberg. Dat stadion voelt niet als een plek waar gevoetbald wordt, maar als een plek waar voetbal is blijven hangen. Een oude houten tribune uit 1925 die nog altijd ademt. Je hoort hier geen speakerinstallatie, maar het kraken van planken en het ritselen van bladeren. Dat stadion geeft geen kaartjes, het geeft handdrukken. En koeken. En fruit.
Misschien kwam het door die koek. Of door het fruit. Of gewoon doordat niemand hier moeilijk deed over onze aanwezigheid. Terwijl op de Betzenberg iedere deur voelde alsof er eerst een formulier ingevuld moest worden, leek het Waldstadion am Erbsenberg juist blij dat er überhaupt iemand kwam kijken. Alsof het stadion al jaren op verhalen zat te wachten.
De betonnen treden verdwijnen langzaam terug in het gras. Alsof de natuur hier niet probeert het stadion over te nemen, maar het voorzichtig warm houdt. Ik liep de tribune op. Het hout is niet nieuw, het is ook niet oud op de manier van verwaarlozing. Het is oud op de manier van iets dat nooit weg is gegaan. Op een van de bankjes staat in witte verf: 190-171. Iemand heeft dat ooit bijgehouden. Wie er zat, precies waar. Het getal is er nog.
En terwijl ergens verderop op de Betzenberg duizenden stoeltjes wachten op kabaal, staat hier gewoon iemand fruit uit te delen langs de lijn. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Misschien is dat wel het mooie van Kaiserslautern.
Dat er tussen al het beton nog altijd plek is voor hout dat kraakt.
Nog geen kilometer verderop wacht de andere kant van Kaiserslautern. Daar waar deuren niet kraken, maar dichtvallen. Dat verhaal begint op de heuvel: de Betzenberg.
